seNyum lah Cik aDik =)

Kereta  jenama *toot* (saje2 nak rhsia) berkaler silver meluncur tak berapa laju.. kalau laju bahaya lah kawan sebab di selekoh lagipun kedai yang dituju itu dah hampir dekat je. Sebabkan keta ni auto, jadi,  tak perlulah tekan clutch kemudian tukar gear dua... brekkkkkk.. gear satu. free gear. angkat handbreak. Rumit agak.. macam yang saya blaja nak amek lesen lori hari tu. (ouhh.. ujian ngan jpj tak amek lg. minggu dpn. tak pe kan nak refresh secara teori kat sini? heh)

"pendrive, mane pendrive?" Saya rasa tak siapa dengar soalan saya tu. walaupun sy tak keseorangan dalam keta tu. Ahh.. takkan diorang dengar punye kalo cakap dalam hati.. kan?

hahaha..

kaki terus melangkah.. naik satu anak tangga. Satu. Cukup. Tiada dua. Memang hanya ada satu anak tangga shj pun. Tak perlu cari yg dua memang takkan jumpa.

**ting tongggg***  (kalo masuk kedai kdg2 ade bunyi tingtong bila bukak pintu. Mungkin ownernye ade modal agakbanyak. Mungkin cara ni boleh tarik perhatian. Kanak2 mungkin akan bukak-tutup-pintu-banyak-kali.. Saya tahu mesti best)

Langkah tak berhenti lagi.............................. dah. Dah sampai.

"Akak, saya nak print gambar ni yg sy save dlm pendrive."

"Ok, meh saya check."

--------------------------------------------------------------------

"Sorry dik, takleh la."

"Kenapa? pendrive sy tak formatted ke? (tatau le pendrive kna formatkanke? main ckp je time tu)

Akak itu hanya senyum...

--------------------------------------------------------------------

Adehh.. takleh pulak. ape daaa kedai gambar ini. Jom! ajak minda ini kepada kedua2 kakiku untuk memulakan langkah kembali ke keta.

"Takleh la nak cuci gambar. Dia kata tak leh bukak file. Haaa, ape kata kita beli photo paper kat sini?"

"Haa.. beli la." kata walid.

----------------------------------------------------------------------

*** tingtongggg***  (hahah. pintu kedai tu dibukak lg.Kan td kata nak beli photo paper)

"Akak, kat sini ade tak jual photo paper?"

Akak tu kata, "Pho..photoooo... paaa... per??"

" PHOTO PAPER!!!" kata suara ini kepada kakak pertama tadi, kita panggil suara ini suara kakak kedua ya? 

Bukan ape, ade pulak dia nak tinggi2 kan suara kat kakak yang sy sedang berinteraksi utk mendapatkan photo paper tadi? Masam betul muka kakak kedua itu. Macam moody benar. Apekah akak ini? Kenapekah mahu marah2? 

Dari kace mate sy, kakak kedua ni kurang berlembut walaupun dengan pelanggan. Kakak kedua itu semacam bengang dengan kakak pertama td mungkin sebab tak berapa reti buat kerja mungkin? Tapi sy sebagai customer rasa cam ok je, asal tak marah2, beresss..

Tapi, sepatutnya kalau nak tegur sang kawan,  tegur la bila org takde. tegur personally. Bukannye depan orang.. haihh.. Tak molek lah akak. Apekah ini?

Okeh, satu soalan.. sape nak  keje yg melibatkan komunikasi dengan manusia?? Eh,eh.. semua keje pun ade kena mengena dengan manusia. Mane ade orang keje sorang2. Takkan cikgu boleh dipanggil cikgu kalau dia takde anak murid. Mane boleh kata seseorang tu penjual kalau dia takde pembeli langsung. Tipu2.. Okeh la.. jom highlightkan the exact word. Public. err.. public= manusia. (??) Err.. i mean, yg lebih banyak komunikasinye dengan banyaaaakk orang. hari2 kena berinteraksi punyalah dengan orang awam, bukan kawan2 se-geng je. Ape2 keje yang ade kena mengena dengan public ni.. Ok, andai kata keje macam ni menjadi pujaan jantung hati,  kita kena pandai ambil hati. 

Kalau bercakap, kena bermanis muka, kalau masam orang tak layan. Bila bercakap, kena berbudi bahasa, kalau tak orang terasa. Bukan ke customers are always right?

Kalau rasa tak boleh la i nak maintain cool depan customer, better pilih keje yang sesuai dengan kita. Keje dengan mesin.. boleh jugak. Haha.. borak2 la dgn mesin, marah2 la dia. Dia takkan terasa punye... hehehe..

tu je, nak kongsi2 ..  =D